به نام آفریننده عشق
محمدعلی اراکی (۱۲۷۳ – ۱۳۷۳ شمسی)، از فقها و مراجع تقلید شیعه معاصر و از شاگردان شیخ عبدالکریم حائری بود.
ویژگی ها
آیت الله اراکی در ۲۴ جمادیالثانی ۱۳۱۲ قمری (مطابق با ۱۲۷۳ شمسی) در شهر اراک متولد شدند. ایشان در سال ۱۳۴۰ قمری به قم مهاجرت نمودند و در قم ۱۵ سال از محضر پربار حاج شیخ عبدالکریم حائری بهرهمند شدند. از ویژگیهای تدریس ایشان، پرهیز از تکرار مطالب بوده است. وی کلام را مختصر و پرمعنی بیان میکرد و اعتقادش بر این بود که طالب علم باید قبل از حضور در درس، موارد اشکال را مطالعه و حل کرده باشد، سپس در درس حاضر بشود؛ از این رو، درس ایشان، برای افراد مبتدی، سنگین و برای محققین زحمت کشیده، سودمند بود.
سید محمد محسن خرازی، نقل میکند: من مکرر میدیدم مرحوم آیت الله اراکی، سر قبری میرفتند و فاتحه میخواندند. یک بار از ایشان سوال کردم که آیا صاحب قبر از خویشاوندان شما است؟ فرمود: خیر، گفتم پس چرا هر شب برای او فاتحه میخوانید؟ فرمود: صاحب قبر، برای من، داستانی از منقبت حضرت علی (ع) نقل نموده بود و بر من، حق پیدا کرده است. از برنامههای آیت الله اراکی این بود که قبل از اذان صبح بیدار میشدند و هر روز یک جزء قرآن میخواندند و در ماه رمضان، روزانه سه جزء قرآن میخواندند و در نافلههای شب جمعه، در قنوت نماز، دعای کمیل را میخواندند.
نقل است: روزی یکی از شاگردان ایشان بدون خبر قبلی برای دیدار میرفت. آیتالله اراکی در حالی که کسی خبر نداده بود، هنگام ورود شاگرد، با لبخند فرمودند: «منتظرت بودم!» و دقیقاً مسئلهای را که او در ذهن داشت، پیش از بیانش پاسخ دادند.
از منظر فرهیختگان
امام خمینی میگوید: آیت الله اراکی از علمای عامل و از کسانی است که عمر را در راه خدا صرف کرد. او از ذخایر بزرگ اسلام است.
آیت الله جوادی آملی میگوید: وجود آیت الله اراکی، حجتی برای صدق راه علم و عمل بود. علمش چون در عمل تجلی داشت، نورانیت خاصی یافته بود.
آیت الله بهجت میگوید: آیت الله اراکی در تقوا و مراقبت نفس، نمونهای کمنظیر بود. او نفسش را از لغزش حفظ کرده بود.
عروج ملکوتی
محمد علی اراکی، پس از یک عمر مجاهدت و تربیت شاگردان، سرانجام در سال ۱۴۱۵ قمری (۱۳۷۳ شمسی) دعوت حق را لبیک گفت و به دیار باقی شتافت. مزار ایشان در حرم حضرت معصومه (س) قرار دارد.