به نام آفریننده عشق
تاجالدین ابراهیم زاهد یا تاجالدین ابراهیم کردی سنجانی (۶۱۵ – ۷۰۰ قمری)، معروف به شیخ زاهد گیلانی، از مشاهیر عرفان ایرانی و از بزرگان طریقت «ذهبیه» یا «زاهدیه» است.
ویژگی ها
صفیالدین اردبیلی بنیانگذار دودمان صفوی ۲۵ سال نزد زاهد گیلانی گذرانید و دختر او را به همسری گرفت. زاهد، صفیالدین را به جانشینی خود در طریقت برگزید. پس از مرگ زاهد و به روایتی در همان دوران زندگی وی، صفیالدین به اردبیل بازمیگردد و طریقتی به نام صفویه در آنجا بنیاد میگذارد. زاهد مرید شهاب الدین اهری است. طریقت او به رهبران تصوف، مانند ابونجیب سهروردی و حسن بصری میرسد. شیخ زاهد صوفی نوگرایی بود. وی به تصوف در معنای جدیدی توجه داشت. وی بر این باور بود که تلاشهای روزانه برای تأمین معاش خود و خانواده در حد جهاد در راه خدا باارزش است. شیخ زاهد توجه به خانواده و تشکیل خانواده را بااهمیت بهشمار میآورد.
نقل است که وی از کودکی استعداد خارقالعادهای در کشف احوال و پیشبینی وقایع داشت. حتی قبل از بلوغ، مریدان و بزرگان از محضر او کسب فیض میکردند. در کتاب «مناقبالزاهدین» آمده است که در قحطی گیلان، مردم به او پناه بردند. شیخ دعا کرد و همان شب باران رحمت الهی آغاز شد و خشکسالی پایان یافت. او دارای علم لدنی بود و قرآن را به گونهای تفسیر میکرد که گویی آیات در حضورش نازل شدهاند. حافظ شیرازی در دیوان خود بارها به این تفسیرهای روحانی اشاره دارد. رابطهٔ شیخ زاهد با حافظ، فراتر از استاد و شاگرد بود. حافظ او را «پیرِ زاهد» صدا میزد و اشارات عرفانی حافظ، بازتابی از تعالیم شیخ زاهد است.
از منظر فرهیختگان
امیر سیدحسین غزنوی میگوید: شیخ زاهد، مرشدِ مرشدان بود و در معرفت، بحرِ مواج. هر که به او پیوست، از گمنامی برخاست و به اوجِ نام یافت.
عبدالرحمن جامی میگوید: شیخ زاهد، غوطهور در دریاهای معرفت و کشف و صاحب مقامات عالیه در راه سلوک بود.
عروج ملکوتی
زاهد گیلانی در ماه رجب سال ۷۰۰ قمری از دنیا رفت. در حال حاضر در جاده لنگرود به لاهیجان، در سه کیلومتری لاهیجان، در روستایی به نام شیخانبر، بقعهای وجود دارد که به عنوان آرامگاه شیخ زاهد گیلانی شناخته میشود.