به نام آفریننده عشق
شیخ احمد بن حسین المرصفی (درگذشت ۱۱۸۰ قمری)، یکی از عارفان برجستهٔ قرن دوازدهم هجری قمری در مصر و از شاگردان برجستهٔ شیخ مصطفی بکری بود.
ویژگی ها
شاگردانش میگویند: «هرگاه شیخ نماز میخواند، هالهٔ نورانی او را فرا میگرفت و زمزمهٔ اذکارش، دلهای خفته را بیدار میساخت.» گزارش شده است که او به توانایی مکاشفهٔ احوال باطنی افراد دست یافته بود و بسیاری از مریدانش برای حل مشکلات روحی و معنوی به او مراجعه میکردند.
مانند بسیاری از اولیا، دعای مرصفی نیز بسیار مستجاب میشد. در روزگار قحطی و تنگدستی در مصر، مردم به او پناه میبردند. در یکی از موارد، پس از دعای خالصانهٔ او، باران رحمت الهی سرازیر شد و خشکسالی پایان یافت. در التذکرة المرصفیة آمده است: «پس از دعای شیخ، آسمان گشوده شد و چشمههای رحمت باریدن گرفت.»
از منظر فرهیختگان
شیخ مصطفی بکری میگوید: احمد مرصفی، دریایی در معارف و سلوک بود؛ و هر کس بخواهد تجلی حق را در صورتی بشری ببیند، باید به او بنگرد.
شیخ محمد امین کردی میگوید: شیخ احمد مرصفی، نشانهای از نشانههای خداوند در زمین بود؛ و من وقتی در محضر او حاضر میشدم، احساس میکردم در محضر قدس هستم.
عروج ملکوتی
احمد مرصفی در سال ۱۱۸۰ قمری در مصر درگذشت.