زندگینامه حضرت قاسم (ع)
به نام آفریننده عشق
قاسم بن حسن (شهادت ۶۱ قمری)، از فرزندان امام حسن (ع) است که در واقعه کربلا به شهادت رسید. او در شب عاشورا در پاسخ امام حسین (ع) که نظر او را در مورد مرگ پرسید، مرگ را شیرینتر از عسل دانست.
ویژگی ها
تاریخ ولادت قاسم بن حسن (ع) ثبت نشده است؛ با این حال در مقتل خوارزمی آمده است که وی در هنگام شهادت به سن بلوغ نرسیده بود و در لباب الانساب اثر بیهقی، سن وی به هنگام شهادت ۱۶ سال ثبت شده است. نقل شده است که در شب عاشورای سال ۶۱ قمری، هنگامی که امام حسین (ع) به یارانش خبر داد که روز بعد کشته می شوند، حضرت قاسم (ع) از او پرسید: آیا من هم کشته میشوم؟ امام حسین (ع) از او پرسید: مرگ در نزد تو چگونه است؟ قاسم (ع) پاسخ داد: «ای عمو، شیرینتر از عسل.» امام حسین (ع) پس از این پاسخ، خطاب به قاسم (ع) گفت: عمویت فدایت باد. قاسم بن حسن (ع) در روز عاشورا به حضور امام حسین (ع) آمد تا اجازه جنگیدن با دشمنان را بگیرد. امام او را در آغوش گرفت و هر دو مدتی گریه کردند تا اینکه هر دو غش کردند. قاسم اصرار میکرد و دست و پای امام حسین (ع) را میبوسید تا اینکه امام به او اجازه داد.
علی احمدی میانجی در مکاتیب الائمه از مدینة المعاجز نقل کرده است: چون روز عاشورا، امام حسین (ع) با میدان رفتن قاسم (ع) مخالفت کرد، قاسم یادش آمد پدرش بازوبندی به بازويش بسته بود كه در آن، یک تعويذ (حرز) قرار داشت. پدر وصیت كرده بود که هر گاه غصهدار و ناراحت شدی این بازوبند را باز كن و بخوان و معنیاش را بفهم و حتماً به آن عمل كن. قاسم با خودش گفت: سالها است كه بر تو گذشته و چنين اندوه و غمی به تو هجوم نكرده، حالا بايد بازو بند را باز كنی و ورقه موجود در آن را بخوانی. وقتی باز كرد، نوشتهای به این مضمون دید: «فرزندم، به تو سفارش میکنم هرگاه عمویت را در کربلا در محاصره دشمن دیدی، هرگز جنگ با دشمنان خدا و پیامبر خدا (ص) را رها مكن و از جانبازی در ركاب عمو امتناع نورز. اگر عمو اجازه رفتن نداد، به او اصرار كن تا اجازه بگیری و از این طریق به سعادت جاودان دست یابی.» حضرت قاسم (ع) برخاست و نوشته را به عمویش امام حسين (ع) داد. امام وقتی خط برادر را دید، دست به گردن قاسم انداخت، او را در آغوش گرفت و به او اجازه رفتن میدان داد.
عروج ملکوتی
ابوالفرج اصفهانی قاتل قاسم بن حسن را عمرو بن سعد بن نفیل ازدی معرفی کرده است. بنا بر آنچه که ابومخنف از حمید بن مسلم نقل کرده، نوجوانی که چهرهاش همانند نیمهی ماه میدرخشید، شمشیری در دست داشت و پیراهنی بلند پوشیده بود، وارد میدان شد و ایستاد تا بند کفش خود را ببندد. افراد زیادی او را محاصره کرده بودند، اما او به همه چیز بیاعتنا بود. در این هنگام، ابن نفیل ازدی گفت: بر این نوجوان، سخت حمله میکنم. حمید گفت: «آنهایی که او را محاصره کردند کفایت میکند، به خدا سوگند! اگر او بر من حمله کند به سوی او دست دراز نخواهم کرد.» اما ابن نفیل گفت: «اما من بر این نوجوان سخت حمله میکنم.» قاسم بن حسن (ع) با آن جماعت درگیر شد و ابن نفیل ازدی که در کمین قاسم بود، با شمشیر بر سر وی زد و سرش شکافته شد و به شهادت رسید. امام حسین (ع) پس از شهادت حضرت قاسم (ع) گفت: لعنت خدا بر گروهی که تو را کشتند. در روز قیامت، پدرت و جدت از آنها خونخواهی خواهند کرد. سپس فرمود: به خدا قسم، بر عمویت سخت است که او را صدا بزنی، اما او اجابت نکند یا اگر اجابت کند، سودی نداشته باشد؛ به خدا قسم، امروز روزی است که دشمنان عمویت فراوان و یارانش اندک هستند! سپس آن جوان را بر سینه گرفت و او را نزد دیگر شهدای بنی هاشم در کنار حضرت علی اکبر (ع) به خاک سپرد. در عُرف عزاداری شیعیان در ایران، شب ششم محرم به حضرت قاسم (ع) اختصاص دارد.











دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.