زندگینامه ابوعمرو صریفینی

به نام آفریننده عشق

ابوعمرو صریفینی از شاگردان شیخ عبدالقادر گیلانی در قرن ششم هجری بود.

ویژگی ها

از تاریخ ولادت، وفات و به طور کلی زندگانی وی، اطلاعات زیادی در دسترس نیست. ابوعمرو صریفینی می‌گوید: بدایت کار من آن بود که من‌ شبی‌ در صریفین به پشت افتاده‌ بودم، روی به آسمان، و دیدم که در هوا پنج حمامه می‌گذرد‌‌. یکی از آن‌ها می‌گفت: سبحان من عنده خزان کل شیء و ما ینزله الا بقدر معلوم. دیگری می‌گفت: سبحان من اعطی کل شیء خلقه ثم هدی. دیگری می‌گفت: سبحان من بعث‌ الانبیاء حجه علی خلقه و فضل علیهم محمداً (ص). دیگری می‌گفت: کل ما فی الدنیا باطل الا ما کان لله و لرسوله. دیگری می‌گفت: یا اهل الغفلة عن مولاکم، قوموا الی ربکم، رب کریم یعطی الجزیل و یغفر الذنب العظیم. چون من آن را دیدم و شنیدم، از خود بی‌خود شدم و چون باز آمدم، دوستی دنیا و آنچه در دنیا است، تماما از دل‌ من رفته بود. چون بامداد شد، با خدا عهد کردم که خود را تسلیم شیخی کنم که مرا به خدای تعالی راهنمایی کند. به بیرون روان شدم و نمی‌دانستم که کجا می‌روم. ناگاه پیری نیکو دیدار با هیبت و وقار پیش آمد و گفت: السلام عليک یا اباعمرو. من نیز جواب سلام دادم و به او گفتم: تو کیستی که نام مرا دانستی که من‌ هرگز تو را ندیده‌ام؟!

وی گفت: من خضرم، پیش شیخ عبدالقادر گیلانی بودم که به من گفت: یا اباالعباس، دوش در صریفن مردی را جذبه رسیده است و قبولی یافته است و از بالای هفت آسمان وی را ندا آمد که “مرحبا بک”، عبدی با خدای عهد کرده است که خود را تسلیم شیخی کند؛ سوی او برو و وی را پیش من بیاور و من نیز چنين کردم. سپش خضر (ع) مرا گفت: یا اباعمرو، عبدالقادر سیدالعارفین و قبلة الوافدین فی هذا الوقت، فعليک ملازمة خدمته و تعظیم حرمته! (ای ابوعمر، عبدالقادر گیلانی سرور عارفان و قبله نمایندگان در این زمان است؛ بر تو باد پیروی از او و تعظیم حرمتش!) من نیز به خود حاضر نشدم مگر که خود را در بغداد دیدم و خضر از دیده پنهان شد. اولین بار که عبدالقادر را دیدم به من گفت: مرحبا به کسی که مولا او را جذب کرد و خیر کثیری را در او جمع نمود. سپس طاقیه خود بر سر من نهاد که از آن خوشی و خرمی به دل من رسید و آنگاه‌ شنیدم که عالم و آنچه در عالم است تسبیح خدا می‌گویند با انواع تسبیح و تقدیس که نزدیک بود عقل من زایل شود. وفات ابوعمرو ظاهراً در اواخر سده ششم هجری است.