زندگینامه ابراهیم قطیفی

به نام آفریننده عشق

ابراهیم بن سلیمان قطیفی (۸۸۵ – ۹۴۴ تا ۹۵۱ قمری)، مشهور به فاضل قطیفی، از بزرگان علمای امامیه در قرن دهم و معاصر با محقق کرکی بود.

ویژگی ها

شیخ ابراهیم، اهل قطیف و ساکن بحرین بود و به نوشته اکثر نویسندگان، بیشتر تحصیلاتش را در حوزه بحرین به پایان رساند. وی برای تکمیل دانش خود، در اواخر جمادی الثانی سال ۹۱۳ قمری وارد نجف اشرف شد. قطیفی بعد از مدتی به شهر حله که رونق علمی بالایی داشت سفر کرد، چون با حمله هلاکو به بغداد حوزه‌های علمیه بغداد و نجف از نشاط علمی افتاده بود؛ لکن به سبب امان خواهی مردم و حمله نکردن هلاکو به شهر، حله به یکی از شهرهای علمی شیعه تبدیل شد. البته بعد از مدتی این شهر درخشندگی خود را از دست داد و شهر نجف بار دیگر جایگاه والای خود را بازیافت. علامه قطیفی بعد از مدتی از حله به نجف بازگشت و آن شهر را به عنوان مسکن دائمی خود برگزید.

نقل شده است: حضرت ولی عصر (عج) در چهره مردی که شیخ او را می‌شناخت، به منزل وی آمد. حضرت از قطیفی پرسید: کدام آیه در بیان اندرز مردم، و عظیم تر از آیات دیگر است؟ شیخ این آیه را تلاوت کرد: انّ الذین یلحدون فی آیاتنا لا یخفون علینا افمن یلقی فی النار خیر ام من یاتی امنا یوم القیمة، اعملوا ما شئتم انه بما تعلمون بصیر. (همانا آنان که به چشم کفر و عناد به آیات ما می‌نگرند، بدانند که از نظر ما پنهان نیستند. ‌ای غافلان! اینک آیا آنکه گرفتار دوزخ می‌شود، سرانجامش نیکوتر است یا آنکه با کمال ایمنی و آرامش وارد قیامت می‌شود؟ اکنون هرچه می‌خواهید انجام دهید و بدانید خدا به کارهای شما بیناست). حضرت فرمود: راست گفتی‌ ای شیخ! آنگاه حضرت از خانه بیرون رفت. شیخ که مجذوب امام شده بود، به یک‌باره به خود آمد و از اطرافیان پرسید: آیا فلانی از خانه خارج شد؟ پاسخ دادند: ما کسی را ندیدیم!

از منظر فرهیختگان

عبدالله افندی می‌گوید: پیشوای فقیه، فاضل عالم کامل، محقق مدقق، معاصر شیخ علی کرکی، دانشوری پارسا و عابد بود و به پرهیزکاری و دیگر صفات پسندیده شهرت داشت و به طور کلی ترک دنیا گفته بود.

محمدباقر خوانساری می‌گوید: قطیفی، عالمی فاضل و پرهیزکاری صالح و از بزرگان مجتهدان و اعلام فقها و محدثان بود.

علامه مجلسی می‌گوید: در نهایت فضل و دانش بود و در عصر شیخ علی محقق کرکی می‌زیست. علامه مجلسی در جای دیگر از وی با عنوان «خلاصه مجتهدین» یاد کرده است.

شیخ عباس قمی می‌گوید: شیخ ابراهیم بن سلیمان بحرانی (قطیفی) که در حیاة و مماتش مجاور نجف اشرف بود، عالمی فاضل و پارسایی صالح از بزرگان مجتهدین و روسای فقها و محدثین و در نهایت فضل و دانش بود.

عروج ملکوتی

ابراهیم قطیفی در نجف اشرف به دیدار معبود شتافت و در همان شهر به خاک سپرده شد. سال وفات او را بین ۹۴۴ تا ۹۵۱ قمری ذکر کرده‌اند.